In een uitzending van Nieuws van de Dag over het coronaverhoor van Hugo de Jonge, waarin Wierd Duk uitleg moest geven over zijn handelen in de coronaperiode, haalde Marianne Zwagerman een moment aan waarop Hugo de Jonge loog over het aantal gevaccineerden dat in het ziekenhuis lag. Er was toen al sprake van dat de vaccinaties niet zouden werken, maar daar is alsnog beleid op gebaseerd.

Toen dit ter sprake kwam, liet hij zichzelf even van zijn ware aard zien en schoot hij snel ter verdediging van de overheid. Want wat zouden wij kwetsbare schaapjes wel niet voor paniek krijgen als de overheid de waarheid had verteld, want als die vaccins niet zo goed werken: “Wat denk je dan wel niet wat er met de samenleving gebeurt?” Toen Marianne Zwagerman zei dat als dat de waarheid is, die dan maar gewoon verteld moet worden, antwoordde Wierd Duk:

“Ja, maar de waarheid moet je af en toe misschien ook een beetje toedekken.”

Er moet goed benadrukt worden dat in dit geval het “toedekken” van de waarheid ging over wat mensen in hun lichaam laten toedienen. Hij rondde dit ook nog af door te zeggen dat hij erin gelooft dat er “gelaagde waarheden bestaan”.

Even later bij De Nieuwe Wereld, nog een keer in de verdediging van Hugo de Jonge, zegt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is:

“Misschien wist Hugo de Jonge wel dat het niet alleen maar ging om ongevaccineerden, maar was het voor hem politiek niet opportuun om dat te zeggen. Omdat hij daarmee de legitimiteit van die vaccins zou ondermijnen en dat zou natuurlijk tot enorme paniek hebben geleid in de samenleving … dus dan moet je een keuze maken: wat doe ik, zeg ik een leugentje om bestwil om geen paniek te veroorzaken…”

Wierd Duk normaliseert hier het criminele wangedrag van Hugo de Jonge in de coronaperiode. Dat is geen toeval. Als opiniemaker van de status quo, die overal in de mainstreammedia mag zitten, is het zijn taak om de heersende macht overeind te houden. Hij wekt instemming, dekt leugens toe als “nodig tegen paniek” en houdt zo de macht overeind op het moment dat het vertrouwen wankelt. De neomarxistische filosoof Antonio Gramsci zegt hier het volgende over:

“De intellectuelen hebben een functie in de ‘hegemonie’ die door de dominante groep over de gehele samenleving wordt uitgeoefend, en in de ‘heerschappij’ over de samenleving die door de staat wordt belichaamd, en deze functie is precies ‘organiserend’ of verbindend. De intellectuelen hebben de functie van het organiseren van de sociale hegemonie van een groep en van de heerschappij van die groep over de staat; met andere woorden, zij hebben de functie om de instemming te organiseren … of voor die momenten van crisis in bevel en leiding waarin de spontane instemming een crisis doormaakt. Als gevolg van deze analyse wordt het begrip intellectuelen zeer sterk uitgebreid, maar dit lijkt mij de enige mogelijke manier om tot een concrete benadering van dit begrip van de werkelijkheid te komen.”

-Antonio Gramsci, Prison Notebooks, Volume II, P. 200/201

In dit geval probeert Wierd het op te nemen voor een eerder gebeurde crisis. Wat typisch is bij Wierd Duk, is dat hij altijd overkomt als iemand die kritisch is op de status quo, maar geen ruimte overlaat voor kritiek die verder gaat dan dat. Een opiniemaker speelt in dit geval de rol van criticus van de status quo, maar fungeert tegelijkertijd als poortwachter. Hij bepaalt de grenzen van wat er bekritiseerd mag worden, waardoor verdergaande kritiek wordt afgezwakt of uitgesloten als complot. Zo zei Wierd Duk over Willem Engel, FVD en Café Weltschmerz:

“We kunnen wel vind ik, mensen als Engel maar ook Forum Voor Democratie, Café Weltschmerz enzo, kwalijk nemen denk ik dat zij die deuren hebben geopend voor allerlei complotten waardoor dus een heel deel van het kritische denken over allerlei thema’s in deze samenleving besmet is geraakt en soms ook bewust is besmet door hen zelf”

Ook zegt hij in zijn eigen podcast Het Land van Wierd Duk dat onze democratie in gevaar loopt:

“Maar wat je nu ziet mensen bij DENK maar ook dus bij Forum, Baudet enzo. Die gaan dus complottheorieën rondpompen die gelooft worden door mensen die helaas niet zo goed instaat zijn om feit van fictie te ontwarren en uiteindelijk neemt dat je instituties over. … En dan kijk je niet meer naar je politieke tegenstander als een tegenstander maar als een vijand.”

Bij de gatekeeping van Wierd Duk is het van belang om alles als complot weg te zetten, zodat het in de mainstream niet serieus wordt genomen. Zijn machiavellistische tactieken roepen misschien wel belangrijkere vragen op over de filosofische en ideologische wortels van de ideologie die Wierd Duk drijft.

In een van mijn vorige artikelen heb ik het neoconservatisme uitgelegd, een van de belangrijkste aspecten van deze door Joden gecreëerde ideologie is het pro-Israëlische standpunt, waarvan Duk ook geen geheim maakt. Een van de dingen die neoconservatieven het meest pushen, is regime change in het Midden-Oosten; dat doet Wierd Duk ook.

In de eerste video op Krispijnpunt waren alle rare omstandigheden rond 7 oktober al te zien. Later bevestigde Haaretz dat de president van de VAE, sjeik Mohamed bin Zayed, anderhalve week voor 7 oktober 2023 vanuit Abu Dhabi de Israëlische premier Benjamin Netanyahu belde en 45 minuten met hem sprak. In dat gesprek waarschuwde bin Zayed dat de Hamas-leider in Gaza, Yahya Sinwar, een grote operatie tegen Israël aan het plannen was. Hij drong er bij Netanyahu op aan de situatie serieus te nemen. Tot zijn verbazing reageerde de premier echter relatief kalm. Netanyahu zei dat Hamas volgens zijn inschatting van plan was om in het gebied van de Westelijke Jordaanoever te opereren, en hij stelde bin Zayed gerust dat Israël voorbereid was op elk scenario. Ook hierover zette Wierd Duk het weg als complottheorie en als onwaar, met als enige lachwekkende argument dat Netanyahu’s eigen broer is omgekomen:

“Om nu te zeggen dat iemand als Netanyahu die zijn eigen broer is verloren, destijds bij die gijzelingen in Entebbe, die zelf commando is geweest. Om nu te zeggen hij heeft het bewust laten gebeuren zodat die Gaza kon aanvallen en iets aan zijn populariteit kan doen, dat is weer een van die complottheorieën waarin ik weiger te geloven.”

Ook is Duk een van de belangrijkere Israël-lobbyisten van Nederland. Zo ging hij in 2017 en 2023 mee op een CIDI-reisje, waarvan één keer samen met zijn dochter.

De Straussiaanse leugens

“De edele leugen volgt uit het feit dat het een gebod van de rechtvaardigheid, een plicht, is om de onwaarheid te zeggen. Zoals we zullen zien wanneer we bij het verhaal van de edele leugen komen, gaat het om een fundamentele leugen of onwaarheid. Als het woord leugen u schokt, zeg dan onwaarheid. … Als het een plicht is om de onwaarheid te zeggen, dan moet er een spanning zijn tussen rechtvaardigheid en kennis.”

-Leo Strauss, Plato’s Republic, Sessie 4: April 4, 1957

Er is een interessant filosofisch aspect van het neoconservatisme dat Wierd Duk met zijn leugens en zijn neiging de waarheid toe te dekken, wetend of onwetend, overneemt. Het liegen van Wierd Duk heeft een vraag opgeroepen over de filosofische wortels van de ideologie waarmee hij mensen achter bepaald buitenlands en binnenlands beleid probeert te krijgen. Kortom: wat is bij hem de relatie tussen strategische desinformatie en politieke waarheid?

In mijn artikel over het neoconservatisme heb ik minder gesproken over de van Joodse afkomst Leo Strauss (1899-1973). Dit betekent niet dat hij niet van groot belang is in het neoconservatisme. Integendeel, hij is van uiterst groot belang. In het artikel wordt wel gesproken over de neoconservatieven en hun invloed op de oorlogen in het Midden-Oosten. Hun leugens die naar deze oorlogen leidden, kunnen niet gescheiden worden van de Straussiaanse filosofie en de instrumentalisering van leugens. Veel van die leugens betroffen bijvoorbeeld massavernietigingswapens, een vermoedelijk verband tussen Saddam en Al Qaeda, de humanitaire redding van het Iraakse volk, of de fictie dat Saddam rechtstreeks betrokken was bij de aanslagen van september 2001. De Straussiaanse neocons, of misschien beter “Leo-Cons” genoemd, hadden een enorme invloed in Amerikaanse regeringen:

"Al snel werden de leden van de kliek in The New York Times de “Leo-Cons” genoemd, om hun band met de politieke filosofie van Leo Strauss te benadrukken: een uit Duitsland geëmigreerde hoogleraar politieke filosofie die in de jaren vijftig en zestig aan de University of Chicago doceerde. … Maar hoe hun relatie tot het authentieke denken van Strauss ook is, de Straussianen vormen een duidelijk af te bakenen generatiecohort. Tot hun alumni behoren andere functionarissen van het Pentagon: Paul Wolfowitz, Richard Perle, voorzitter van de National Defense Policy Board, Stephen Cambone, onderminister van Inlichtingen, Elliot Abrams van de National Security Council, en de al genoemde Adam Shulsky. Dit zijn leden van een hechte neoconservatieve groep beleidsmakers die al sinds de regering-Reagan samen dienen en ook vaak privé met elkaar omgaan. En doordat ze bereid zijn op elkaars nageslacht te letten, heeft het netwerk een meer generationele dimensie, waarin lidmaatschap en ideologische overtuiging van vader op zoon overgaan, zoals bij Irving Kristol van Commentary, die William Kristol van The Weekly Standard voortbracht. … Maar hun invloed is vooral sterk in de rechtse beleidsthinktanks in Washington, met name het American Enterprise Institute (AEI), opgezet door conservatieve fondsen zoals de Lynde and Harry Bradley Foundation. President Bush prees het AEI als het thuis van “twintig van de beste geesten” in zijn regering, en op hun jaarlijkse diner in februari 2003 gaf hij zijn duidelijkste verdediging van de invasie van Irak. In navolging van het argument van Wolfowitz dat regime change in Irak de sleutel was tot een regionale omwenteling, verklaarde Bush dat de bevrijding van Irak ging om het brengen van democratie naar een hele regio en om de islam de moderne wereld in te loodsen."

-Leo Strauss and the Noble Lie: The Neo-Cons at War door John G. Mason

Een van de grootste critici van Leo Strauss, Shadia Drury, zei het volgende over hem:

“Het idee dat Strauss een groot verdediger van de democratie was, is lachwekkend. Ik neem aan dat de discipelen van Strauss het als een nobele leugen beschouwen. Toch zijn velen in de media naïef genoeg geweest om het te geloven. Hoe kan een bewonderaar van Plato en Nietzsche een liberale democraat zijn? De antieke filosofen die Strauss het meest koesterde, geloofden dat de ongeletterde massa niet geschikt was voor waarheid noch voor vrijheid.”

In haar uitspraak zit er een enorme overeenkomst met wat Wierd Duk zei over hoe de massa zou reageren zodra de waarheid over het vaccin naar buiten zou komen, “dat zou natuurlijk tot enorme paniek hebben geleid in de samenleving … dus dan moet je een keuze maken wat doe ik: zeg ik een leugentje om bestwil om geen paniek te veroorzaken…”

Het idee van de 'nobele leugen' (of leugen om bestwil) draait om de gedachte dat een stabiele samenleving politieke mythen, religie en morele illusies nodig heeft om te kunnen overleven, zelfs als die verhalen niet waar zijn. Strauss leende dit concept van de Griekse filosoof Plato. Voor Strauss betekent het dit dat leugens goed zijn om als instrument te gebruiken, zo ziet hij een leugen dus niet altijd als onrechtvaardig. In zijn lezing van Plato’s Republic, zegt hij:

“Als de edele leugen en de oorlog noodzakelijk zijn, is de zuivere rechtvaardigheid zoals Glaucon en Adeimantus die voorstellen dan geen illusie? … Dit stelt absolute grenzen aan wat rechtvaardigheid überhaupt kan doen. …De zuivere rechtvaardigheid, rechtvaardigheid die geen menselijke rechtvaardigheid is, is een illusie. Vanuit dit oogpunt kunnen we de edele leugen strikt genomen niet onrechtvaardig noemen. Het is onmogelijk haar aan een hogere maatstaf te toetsen.”

-Leo Strauss, Plato’s Republic, Sessie 7: April 16, 1957

Hij ziet een leugen niet alleen niet als iets onrechtvaardigs. Integendeel, hij zegt zelfs dat de “onwaarheid” op sommige momenten beter te verkondigen is dan de waarheid:

“De edele leugen. Met andere woorden: onder bepaalde omstandigheden en in bepaalde opzichten kan het nobeler zijn om de onwaarheid te zeggen dan om de waarheid te zeggen. Wat blijft er dan over van de eenvoudige gelijkstelling van rechtvaardigheid met eerlijkheid, in de zin van onder alle omstandigheden tegenover iedereen de waarheid spreken?”

-Leo Strauss, Plato’s Republic, Sessie 3: Oktober 10, 1961, Boek 1: Thrasymachus

Deze doctrine is vandaag de dag nog steeds van grote relevantie in hoe die wordt gebruikt voor de regime changes in het Midden-Oosten. Shadia Drury vat de band van de Straussianen met de Irakoorlog zo samen:

“Leo Strauss was een groot gelovige in de werkzaamheid en het nut van leugens in de politiek. De publieke steun voor de Irakoorlog berustte op leugens over Irak als een dreigend gevaar voor de Verenigde Staten, het verhaal over massavernietigingswapens en een verdicht verbond tussen al-Qaida en het Iraakse regime. Nu die leugens zijn ontmaskerd, ontkennen Paul Wolfowitz en anderen in de oorlogspartij dat dit de echte redenen voor de oorlog waren.”

Paul Wolfowitz, een van de belangrijkste neocons in het bewerkstelligen van de oorlogen in het Midden-Oosten, werd intellectueel gevormd door zijn directe mentor Allan Bloom, een van de belangrijkste discipelen van de filosoof Leo Strauss. Deze Straussiaanse ideologie vormde het fundament voor Wolfowitz' latere geopolitiek.

Toen waren het leugens die werden gebruikt voor Irak, nu is het Iran. Zo doet Wierd Duk niets anders dan het opruien rond de leugens over massavernietigingswapens en Iran, dat het non-proliferatieverdrag heeft getekend (in tegenstelling tot Israël!).

Een andere belangrijke discipel van Leo Strauss was Abram Shulsky, hij behaalde zijn doctoraat onder Strauss. Shulsky was begin jaren tachtig medewerker van de Senaatscommissie voor Inlichtingen. Hij werkte onder assistant secretary of defense Richard Perle tijdens de regering-Reagan en later voor de RAND Corporation. Hij was consultant voor het Office of Net Assessment, een denktank van het Pentagon. In de aanloop naar de invasie van Irak in 2003 was Shulsky directeur van het Office of Special Plans (OSP), waar hij een centrale rol speelde bij het verzamelen en presenteren van inlichtingen over de zogenaamde programma’s voor massavernietigingswapens van Irak. Laura Rozen benoemd het volgende:

“Critici wijzen ook op passages in Strauss’ eigen werk waarvan zij zeggen dat die bedrog goedkeuren, zelfs tegen het publiek, als het wordt gepleegd door de uitverkoren weinigen die wijs genoeg zijn om het nationaal belang werkelijk te begrijpen. Of Strauss zelf dit standpunt daadwerkelijk voorstond, is betwistbaar. Shulsky en Schmitt voeren dat argument in hun essay niet aan. Wel schrijven zij hun mentor een aanvaarding van de onvermijdelijkheid van bedrog toe die achteraf nogal veelzeggend lijkt. “Strauss’ visie maakt iemand zeker alert op de mogelijkheid dat het politieke leven nauw verbonden kan zijn met bedrog,” schrijven de auteurs. “Sterker nog, zij suggereert dat bedrog de norm is in het politieke leven, en dat de hoop, laat staan de verwachting, een politiek tot stand te brengen die daarvan af kan zien, de uitzondering is.”

Deze machiavelliaanse trucs hebben Europa in chaos gestort. Eerst de leugens over Irak, daarna de vluchtelingenstromen die daaruit voortkwamen, en nu weer hetzelfde script met Iran. Het mag inmiddels duidelijk zijn dat Duk geen waarheidszoeker is, maar eerder een ‘nobele’ leugenaar.