De uitspraken van zangeres Sophie Straat waarin zij oproept dat “witte mannen” naar achteren moeten, leidden de afgelopen weken tot veel ophef. Veel critici aan de rechterkant zagen hier de discriminatie van de blanke man in terug.  Echter, zien we nergens in de ophef wáárom Sophie Straat (ze heet eigenlijk Sophie Schwartz) deze ideeën heeft en vanuit welk denkkader zij de noodzaak voelt om “witte” mannen naar achteren te sturen. Het is interessant dat de Joodse afkomst van Sophie Schwartz nergens wordt benoemd. Dit zou namelijk een discussie kunnen veroorzaken hoe zij zich als minderheid verhoudt tot de rest van de samenleving. Deze analyse verklaart waarom haar Joodse identiteit en het benoemen hiervan cruciaal is. 

Het voorbeeld van Sophie Schwartz staat niet op zichzelf. Ik herinner mij dat een paar maanden geleden tijdens de talkshow van Eva Jinek over de gemeenteraadsverkiezingen de Joodse Natascha van Weezel te gast was. Daar moesten wij volgens haar bang zijn voor “discriminatie” binnen Forum voor Democratie en voor blank & christelijk nationalisme.

“Antisemitisme is als de kanarie in de kolenmijn, het is een mijn en daar komt rook in en de kanarie is de eerste die stikt en dat is dan in dit geval de Jood. Maar als jij ontzettend tegen Joden bent … en voor een Germaans christelijke samenleving staat, dan ben je ook tegen mensen met een migratieachtergrond, dan ben je ook tegen andere minderheden.”

Wat opvallend is aan dit citaat is dat van Weezel een zeer aanvallende positie inneemt naar de voorstanders van een Germaans (oftewel blank) christelijke samenleving en deze groep koppelt aan antisemitisme. In de houding van Natascha van Weezel blijkt overduidelijk dat haar verdediging tegen antisemitisme voortkomt uit minderheidsdenken. Dit zie je terug in haar vergelijking met de kanarie in de kolenmijn, waarbij na het onderdrukken van de Joden als minderheid ook andere minderheden aan de beurt zouden zijn. Hierin schetst zij zichzelf dus als minderheid, buiten de maatschappelijke meerderheid. Dit is relevant aangezien het voor veel Nederlanders niet vanzelfsprekend is dat Joden zichzelf niet zien als autochtone Nederlanders.

Dat Joden zichzelf als minderheid zien is een van de tekenen dat ze zichzelf niet als blank beschouwen. Joden distantiëren zich ook van blanken door hun unieke en heilige slachtoffer status die blanken niet hebben. Volgens velen van hen zijn blanke mensen ook nog eens de daders van dat slachtofferschap. De Tikkun, een Joods magazine, schreef het volgende over waarom Joden niet blank zijn:

“In het huidige discours wordt wie het label “wit” krijgt en wie het label “persoon van kleur” niet afgeleid van de kleur van iemands huid … maar van de mate waarin iemand slachtoffer is geweest van westerse koloniale onderdrukking. Volgens die maatstaf zijn Joden de afgelopen tweeduizend jaar de grootste slachtoffers van westerse samenlevingen geweest en moeten ze zeker worden begrepen als een van de “mensen van kleur”. ”

-The Holocaust in American Life door Peter Novick, P. 191

Deze uitspraken en gedragingen passen niet bij het soort gedrag van een groep die zichzelf als volwaardig onderdeel van de blanke en Europese beschaving ziet. Dit past bij het gedrag van een groep die zichzelf bewust volledig buiten de meerderheid plaatst. In een ander citaat van Van Weezel komt dit scheidingsgedrag nog duidelijker naar voren, waar ze zich wil verenigen met andere minderheden om “een vuist te maken”:

“Daarom zou ik zo graag willen in plaats van wat we nu zeker sinds de oorlog in het Midden-Oosten en al sinds 7 Oktober dus doen, is dat minderheden tegenover elkaar komen te staan … om samen een vuist te maken tegen elke vorm van antisemitisch, extremistisch en racistisch gedachtegoed.”

Daarom is het dus interessant dat de afkomst van Sophie Schwartz nergens genoemd wordt, want dit kan immers discussie oproepen over de verhouding tussen haar minderheidsgroep en de rest van de samenleving.

Opvallend genoeg wordt ze in de media zelfs neergezet als een blank meisje. Bij een uitzending van Nieuws van de Dag over een eerder, soortgelijk optreden van Sophie Schwartz zei Shashi Roopram het volgende:

“Ik kan me voorstellen dat mensen van kleur wel beledigd zijn, want waarom hebben ze een Sophie Straat nodig hebben die voor hun opkomt? … Als een soort witte heldin ofzo. Dat dat wij haar nodig hebben, mensen van kleur.”

De subversiviteit van deze uitzending is ongelooflijk. Een incident waarin een persoon van Joodse afkomst openlijk discrimineert tegen blanken en waarin haar afkomst nul keer wordt benoemd. Nergens in de media wordt het ook maar ter sprake gebracht. In deze uitzending gebeurt zelfs het tegenovergestelde. Het gesprek gaat opeens niet meer over de Jood die blanken discrimineert, het wordt zelfs omgebogen naar dat islamitsche vluchtelingen antisemitisch zouden zijn.

Want Mona Keijzer zou Mona Keijzer niet zijn als ze dit uiteindelijk niet naar haarzelf & antisemitisme weet toe te trekken:

“Als iemand ook maar enige opmerking durft te maken, bijvoorbeeld zoals dat ik had gedaan toen ik zei dat vluchtelingen die uit islamitische landen komen veelal in hun opvoeding meekrijgen dat antisemitisme normaal is.”

Ook al is de media blijkbaar niet echt op de hoogte van Sophie Schwartz’ ware identiteit, zijzelf is dat overduidelijk wél: 

"Als Joods persoon ben je natuurlijk anti-genocide, want genocide mag nooit meer gebeuren. Ik zou zelf ook denken dat we eigenlijk allemaal anti-genocide zijn. Waarom zijn we het dan over andere dingen aan het hebben? Waarom gaan we dan niet allemaal in verzet?" 

Wat is nou de relevantie van het feit dat Sophie Schwartz links én Joods is?

Volgens Joodse academici is de toenemende golf van antisemitisme te wijten aan de samenleving die per generatie steeds verder weg staat van het leed en trauma van de Holocaust. Wat zij goed doen is het steeds maar weer proberen te benadrukken hoe gevaarlijk het is als deze gebeurtenis zijn waarde verliest en vervolgens uit het collectief geheugen wordt gewist. Het is niet slechts de historische gebeurtenis die niet vergeten mag worden, maar de Holocaust als het centrale symbool van het absolute kwaad. Hoe de samenleving de Holocaust benadert, is voor hen het uiteindelijke morele kompas van goed en kwaad.

Dit framework zorgt ervoor dat elke legitieme vorm van kritiek op Joden, Joodse macht of belangen weggezet kan worden als illegitiem en antisemitisch. Echter zijn er wel legitieme vormen van kritiek op Joodse gedragspatronen. Het ontstaan van “antisemitisme” komt niet altijd zomaar voort uit haatdragende irrationaliteit maar kan ook voortkomen als logische reactie van diens handelen.

De eveneens Joodse D66-politicus Alexander Hammelburg zei in dezelfde aflevering waar Van Weezel mocht aanschuiven bij Eva Jinek het volgende:

"We kunnen allemaal in het stemhokje beslissen hoe we willen omgaan met de lessen van het verleden uit de Tweede Wereldoorlog en mensen kunnen zelf onderzoek doen en zelf kijken wat ze daarmee willen."

Door dit soort uitspraken en die van Natascha van Weezel wordt de Holocaust gebruikt als een instrument voor Joodse etnische belangen. Enerzijds als symbool om morele verontwaardiging te wekken over frictie tussen de dominante groep en minderheden (met de Joden als hét schoolvoorbeeld), maar voornamelijk als middel om critici van grootschalige niet-Westerse immigratie in het Westen en voorstanders van nationalisme (in dit geval Forum voor Democratie) de mond te snoeren. Joodse groeperingen hebben al een lange tijd interesse in het stimuleren van deze niet-Westerse immigratie zowel in Europa als Amerika zodat er nooit meer een tweede Holocaust zou kunnen plaatsvinden. Lees hier een citaat van de Joodse civil rights activist Earl Raab, hij speelde een cruciale rol in de belangen van de Amerikaanse Joodse gemeenschap:  

“Het Census Bureau heeft zojuist gemeld dat ongeveer de helft van de Amerikaanse bevolking binnenkort niet-blank of niet-Europees zal zijn. En zij zullen allemaal Amerikaanse staatsburgers zijn. We zijn het punt voorbij waarop een nazi-Arische partij in dit land nog aan de macht zou kunnen komen. 

Wij [Joden] hebben ongeveer een halve eeuw lang bijgedragen aan het Amerikaanse klimaat van verzet tegen vooroordelen en discriminatie. Dat klimaat is nog niet volledig ontwikkeld, maar het heterogene karakter van onze bevolking heeft de neiging het onomkeerbaar te maken — en maakt onze grondwettelijke beperkingen ten aanzien van discriminatie en vooringenomenheid praktischer en relevanter dan ooit.

In Duitsland is sprake geweest van een door schuldgevoel ingegeven beleid waarbij grote aantallen vluchtelingen werden toegelaten — een beleid dat op het punt staat ingrijpend te worden herzien. Deze vluchtelingen waren voor het grootste deel nooit bedoeld om Duitse staatsburgers te worden. Duitsland blijft bewust een etnisch Duitse natie. En de grondwettelijke waarborgen tegen discriminatie en intolerantie blijven er enigszins wankel, zij het niet zozeer als tijdens de Weimarrepubliek vóór Hitler.

Duitsland is het hart van Europa — een Europa dat nog altijd wordt gekenmerkt door een aanzienlijke mate van vreemdelingenhaat. Daarom is krachtig optreden noodzakelijk om te voorkomen dat het maatschappelijke klimaat opnieuw tragisch omslaat. Dezelfde principes die ons in Amerika beschermen, zullen voor Duitsland niet volstaan.”

 -Earl Raab, Jewish Bulletin (19 Februari 1993)

Earl Raab zegt hier dat de Joodse veiligheid het best gediend wordt in het Westen door een Westerse samenleving die niet meer overwegend blank en Europees is. Het ontmantelen van een homogene samenleving zorgt er namelijk voor dat er nooit meer een “nazi-Arische partij” aan de macht zou kunnen komen. Duitsland en de rest van Europa waren dit in 1993 nog niet en zijn nog voor lange tijd bewust etnische naties gebleven. Daarom moet daar volgens hem krachtiger worden ingegrepen dan in de VS en dit is de afgelopen 30 jaar zichtbaar gebeurd.

De combinatie van Joods én links creëert een bijna perfecte beschermingsconstructie. Twee dingen maken Sophie Schwartz in het mediadebat vrijwel onaantastbaar: 

1. Haar Joodse achtergrond wordt genegeerd. Iedereen praat over “Sophie Straat” alsof ze een links blanke zangeres is. Haar Joodse achtergrond wordt weggelaten. 

2. Kritiek op haar is riskant. Omdat ze Joods is, hangt de beschuldiging van antisemitisme altijd in de lucht. Wie haar herkomst wél relevant maakt, speelt met het Joodse trauma. 

De media houdt deze twee kanten gescheiden. Wanneer zij discrimineert op ras, is ze een blank meisje. Maar wanneer het over genocide of antisemitisme gaat, is ze ineens wél Joods. Dit zorgt ervoor dat “rechtse” partijen en figuren de Joodsheid van Sophie Schwartz niet benoemen vanwege hun voornamelijk pro-Joods & zionistische standpunten of uit vrees voor beschuldigingen van antisemitisme.

Het gevolg hiervan is dat elk serieus onderzoek naar de relatie van Joden tegenover de meerderheid als taboe wordt bestempeld. Van elke andere groep mag de afkomst wél worden geanalyseerd en staat het debat open over hoe die groep zich verhoudt tot de maatschappelijke norm. Zo kunnen we bijvoorbeeld spreken over de moslims als minderheidsgroep en over de kijk van veel moslims op vrouwen, iets waar de laatste tijd veel over wordt gesproken en waarop wél enorm veel kritiek mag zijn. 

Maar bij Joden stopt dat gesprek onmiddellijk. 

Je ziet bijvoorbeeld dat wanneer FVD-politicus Thierry Baudet de vraag opwerpt over Sophie Schwartz haar Joodse etniciteit, dat hij overspoeld wordt met morele afkeuring.

Zo ook in de tweet reactie van Wilders op een nieuwsartikel van NieuwRechts over Thierry Baudet. Zodra het over de etniciteit van een Joods persoon gaat, schuift hij het meteen richting de islam en stelt hij dat Baudet pro-islam is:

“Van kritisch over islam en pro-Israël naar pro-islam en anti-Israël.  Ongelooflijk, onverstandig en erg jammer @thierrybaudet. De islam is het grootste gevaar voor onze vrijheid en westerse cultuur, een ideologie van (joden)haat en geweld. De islam hoort niet bij Nederland. ” 

Op deze manier blijft deze specifieke Joodse minderheid altijd de enige groep die buiten elke kritische analyse valt. Want ook zodra de zogenaamd “rechtse” Joden kritiek krijgen, beroepen ze zich onmiddellijk op hun identiteit als Joodse minderheid. Zelfs Gidi Markuszower: 

“Gaat de heer Klaver mij nou of all people extreemrechts in de schoenen schuiven? Extreemrechts? Iemand met mijn achtergrond extreemrechts? ”

Dit is precies waarom de Joodse afkomst van Sophie Schwartz relevant is. Niet omdat één zangeres iets roept op een festival. Maar zodat er ook kritisch gesproken kan worden over deze minderheid. Pas als ook deze groep onder hetzelfde licht komt te staan als iedere andere, kan het debat openbreken. Anders blijft ze buiten schot: de Jood als onschendbare dader.

Steun dit artikel hier met een donatie óf niet en lees meer over de nieuwe beweging van Mona Keijzer.