Daar is die dan eindelijk: de nieuwe partij van Mona Keijzer genaamd: Project 2029. Het lijkt verdacht veel op de naam van de Christelijke conservatieve “The Heritage Foundation 2025” in Amerika, later in dit artikel daar meer over.

Deze beweging is niet per toeval ontstaan, maar kent een langere aanloop wat ik in 2025 in De Nationale Agenda Show aflevering 2 “Pas op voor Wierd Duk” al voorspelde.

Hierin analyseerde ik dat Wierd Duk een belangrijke rol probeert te spelen in de vorming van een nieuwe rechtse beweging. Duk keerde zich steeds nadrukkelijker tegen Geert Wilders en lijkt ruimte te zien voor een nieuw gezicht van rechts.

In de tussentijd heeft Wierd Duk achter de schermen Mona Keijzer en Gidi Markuszower aan elkaar gekoppeld. Wierd is namelijk goed bevriend met Maartje van Bronckhorst, een beleidsmedewerker van Gidi Markuszower, ook wel bekend op X onder naam @EenExWokeDocent.

Mona had, zoals ik al stelde in januari 2025 een gesprek met Gidi Markuszower vlak voordat ze als demissionair minister vertrok. Maar loog over de inhoud daarvan, ze stelde namelijk dat ze enkel in whatsappgroepen met elkaar hadden gesproken, terwijl het toen al ging over een nieuwe partij volgens meerdere ingewijden, wat ik óók in deze uitzending al besprak. Tot grote teleurstelling van Wierd Duk, die in december met pensioen gaat, liep deze potentiële samenwerking spaak.

Dat neemt niet weg dat Wierd Duk al een tijd bezig is met het opzetten van een nieuwe conservatieve beweging & media tak die Mona Keijzer volledig zal gaan steunen. Het was niet voor niets dat ingewijden vertelden dat Wierd Duk zichzelf uitnodigde op het moment dat Henk Vermeer de breuk binnen de BBB ging bespreken in de uitzending van Nieuws van de Dag. Meerdere bronnen hebben bevestigd dat Wierd Duk niet op het lijstje stond voor die uitzending, maar dat met veel druk hij tóch aan tafel mocht aanschuiven om gerichte vragen - vermoedelij samen met Mona Keijzer - Henk Vermeer onder vuur kon nemen.

Tegelijkertijd werkt Wierd Duk aan een nieuwe conservatieve beweging en mediaplatform, waarbij hij een sterke voorkeur, zo stelde hij zelf meerdere malen, voor Mona Keijzer heeft geuit. In dit artikel meer over zijn nieuwe platform & zijn financiers.

Daarmee ontstaat een opvallend patroon: waar Wilders jarenlang het belangrijkste gezicht van rechts was, gijzelt hij nu rechtse kiezer volgens Wierd Duk, terwijl hij er eerder altijd positief over was. Duk heeft zelf gezegd dat Keijzer kans maakt om de nieuwe leider van rechts te worden en heeft haar zelfs een potentieel van tientallen Kamerzetels toegedicht. Nu creëert hij met zijn mediazuil en beweging zijn eigen alternatief genaamd: de kerverse partij van Mona Keijzer “Project 2029”.

De Nieuwe Partij van Mona Keijzer

De nieuwe partij van Mona Keijzer “Project 2029” kent een gigantisch breed netwerk die de handen ineen hebben geslagen achter de schermen. Dit klinkt de rechtse kiezer goed in de oren, máár is dit wel een daadwerkelijk alternatief op de problemen in Nederland? U hoeft natuurlijk niet te bedenken dat ik een geluid wat de soevereiniteit van Nederland, de macht van de Europese unie, de NAVO en overige supranationale organisaties die onze democratie ondermijnen uiteraard een warm hart toe draag.

Echter, niet is wat het lijkt. Mijn zorg is dat Mona Keijzer kan worden gepresenteerd als de nieuwe anti-establishmentstem, terwijl zij op fundamentele geopolitieke onderwerpen binnen de bestaande kaders blijft.

Een nieuwe rechtse beweging kan zich presenteren als alternatief voor VVD, D66 en de gevestigde politiek, maar tegelijkertijd sterk pro-Amerikaans, pro-NAVO en pro-Israëlisch blijven. Daarom vraag ik me af of hier niet een nieuwe vorm van schijnoppositie ontstaat: een beweging die zich afzet tegen het establishment op immigratie, cultuur en identiteit, maar op geopolitiek gebied grotendeels dezelfde lijn blijft volgen. Dan verandert er op een aantal fundamentele punten weinig.

Elke oorlog in het Midden-Oosten leiden tot ongekende vluchtelingen, enorme defensie-uitgaven die beter elders hadden kunnen worden besteed met tegelijkertijd nog altijd onze kwetsbare grenzen die nog altijd wagenwijd openstaan vanwege het feit dat we binnen de EU opereren.

Dat noem ik in mijn analyse “Israel First, Netherlands last”: niet als bewering dat Duk of Keijzer letterlijk Israël boven Nederland plaatsen, maar als waarschuwing voor een politieke beweging waarin Israël, Amerika en de NAVO belangrijker blijven dan Nederlandse geopolitieke zelfstandigheid.

Het Bestuur

Wie naar de oprichters van de nieuwe partij kijken zien Jan Zwaan en Quinten Pluymaekers.

Jan Zwaan: van CDA en BBB naar Project 2029

Een van de opvallende namen achter Project 2029 is Jan Zwaan.

Zwaan werkt sinds augustus 2026 als bestuursadviseur bij de gemeente Den Haag. Daarvoor was hij politiek adviseur van de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport voor Langdurige en Maatschappelijke Zorg genaamd: Nicki Pouw-Verweij. Die functie vervulde hij van juni 2025 tot maart 2026.

Nicky Pouw-Verweij splitste zich af van Forum voor Democratie in 2020 samen met o.a. Rob Roos en werd al eens samen met Wierd Duk gezien werd bij het “redt het platteland protest” van Marianne Zwagerman die mede-georganiseerd werd door de huidige financier van Wierd Duk: Chris van Lawick van Pabst.

Daarvóór werkte Zwaan anderhalf jaar als senior beleidsmedewerker bij de BoerBurgerBeweging (BBB), dus ook hij kent Nicky al langer dan vandaag. In die functie ondersteunde hij inhoudelijk de BBB-Tweede Kamerfractie. Zijn werkzaamheden bestonden onder meer uit het volgen van politieke en maatschappelijke ontwikkelingen, het opbouwen van kennisdossiers en het schrijven van spreekteksten, moties, amendementen, Kamervragen, wetgeving, nota’s en opinieartikelen. Ook adviseerde hij Kamerleden over stemmingen en werkte hij mee aan mediabijdragen.

Zijn politieke netwerk gaat echter verder terug. Tussen 2017 en 2023 was Zwaan IT-coördinator bij het CDA. Dat was bepaald geen vrijblijvende functie: hij hield zich bezig met informatiebeleid, de strategische ontwikkeling van applicaties, ICT-infrastructuur en werkplekbeheer en was daarnaast Functionaris Gegevensbescherming in het kader van de AVG. Daarmee zat hij midden in de digitale en organisatorische infrastructuur van de partij.

Dat maakt zijn CDA-periode extra interessant. Juist in deze jaren speelde binnen het CDA een van de meest roerige episodes uit de recente Nederlandse politiek: de omstreden lijsttrekkersverkiezing van 2020 tussen Hugo de Jonge en Pieter Omtzigt. De Jonge won uiteindelijk met slechts 258 stemmen verschil, waarna er grote onrust ontstond over het digitale stemproces en meldingen kwamen van stemmers die een andere kandidaat in hun bevestigingsmail zagen dan degene op wie zij naar eigen zeggen hadden gestemd.

Er is geen bewijs dat Zwaan persoonlijk betrokken was bij die onregelmatigheden, maar het is wel opmerkelijk dat iemand die juist verantwoordelijk was voor ICT, informatiebeleid en gegevensbescherming binnen de CDA-organisatie daar gedurende deze turbulente periode werkzaam was.

Zijn overstap naar een politieke adviesfunctie bij BBB krijgt tegen die achtergrond een extra interessante lading. Zijn politieke loopbaan begon dus niet bij BBB, maar in het hart van de CDA-bestuurspolitiek en vervolgt zich bij Keijzer.

Nog eerder werkte Zwaan in de journalistiek. Tussen 1998 en 2003 was hij onder meer redacteur bij regionale persbureaus en webredacteur bij John de Mol Produkties.

Binnen het netwerk rond de nieuwe beweging van Mona Keijzer is hij daarmee geen onbekende buitenstaander, maar iemand met jarenlange ervaring in en rondom de politieke en bestuurlijke infrastructuur van Den Haag, een vertrouweling van Keijzer.

De vraag is vervolgens hoe deze verschillende netwerken — van BBB en CDA tot het ministerie en de Haagse bestuurswereld — samenkomen rond Project 2029. Dat is relevant omdat de partij zich volgens de presentatie naar buiten toe juist als een nieuw politiek alternatief positioneert.

Quinten Pluymaekers

Een andere opvallende naam rond Project 2029 is Quinten Pluymaekers, die sinds 2022 directeur is van De Nieuwe Denktank. Daarmee bevindt hij zich in het netwerk van denktank- en ideeënvorming waaruit politieke bewegingen hun inhoudelijke koers kunnen ontwikkelen.

Pluymaekers heeft daarnaast een uitgesproken juridische en academische achtergrond. Hij is sinds 2018 counsel bij Mauperville LLP en werkte eerder als advocaat en legal counsel bij onder meer Bos & Partners Advocaten en KBC Bank & Verzekering. Daarvoor was hij onderzoeker aan het Onderzoekcentrum Onderneming & Recht en visiting researcher aan Sciences Po in Parijs.

Voor Project 2029 is vooral zijn combinatie van denktankwerk, juridische expertise en academische achtergrondinteressant. Waar Jan Zwaan vanuit de partijpolitiek en Haagse beleidswereld komt, brengt Pluymaekers juist ervaring mee vanuit de wereld van ideeënvorming, recht en onderzoek.

De Nieuwe Denktank, de club van Quinten Pluymaekers

De Nieuwe Denktank werd in juni 2022 opgericht vanuit een netwerk rond Pieter Omtzigt. Jurist Quinten Pluymaekers, die later directeur werd, hielp Omtzigt bovendien bij zijn boek Een nieuw sociaal contract.

De denktank organiseerde in 2023 een essaywedstrijd over falend overheidsbeleid. Een van de twee winnaars was Mona Keijzer, die daarmee al vóór haar huidige politieke project inhoudelijk verbonden was aan dit netwerk.

De denktank ontwikkelde vervolgens concrete beleidsalternatieven, met stikstof als belangrijkste dossier. Daarbij pleit de denktank niet voor het volledig afschaffen van stikstof- of natuurbeleid, zoals bijvoorbeeld Forum voor Democratie.

De Nieuwe Denktank pleit daarom voor een ander stikstofstelsel, met onder meer een rekenkundige ondergrens en meer ruimte voor praktisch en gericht natuurbeheer. Stikstofreductie blijft volgens de denktank wel noodzakelijk waar dat daadwerkelijk relevant is. Het gaat dus eerder om het vervangen van het huidige systeem dan om het volledig schrappen van stikstofbeleid.

De Nieuwe Denktank heeft bovendien expliciet als doel om niet alleen onderzoek te doen, maar haar ideeën actief te verspreiden zodat zij het beleid kunnen bijsturen (lees: niet fundamenteel veranderen).

De organisatie positioneert zichzelf als onafhankelijk en in het brede politieke midden, maar het netwerk eromheen omvat mensen uit CDA, NSC, PvdA, wetenschap, bedrijfsleven en de Haagse politiek.

Zo zit Diederik Boomsma (eerder CDA, toen NSC en nu JA21) bij de denktank, Project2029 lijkt zich in dit opzicht veel op NSC.

Ook de samenstelling van De Nieuwe Denktank is opvallend. Binnen het netwerk bevinden zich niet alleen juristen en christendemocratische denkers, maar ook mensen uit de sociaal-democratie, wetenschap en het internationale beleidsmilieu.

Een belangrijke naam is René Cuperus, voormalig PvdA-ideoloog en verbonden aan Instituut Clingendael, het Nederlandse kennisinstituut voor internationale betrekkingen, geopolitiek, Europese samenwerking en veiligheid. Clingendael adviseert en informeert onder meer overheid en politiek over het Nederlandse buitenland- en veiligheidsbeleid en levert daarmee een belangrijke bijdrage aan het internationale beleidsdebat.

Dat is interessant in het licht van Project 2029. De internationale oriëntatie die vanuit het Clingendael-netwerk wordt vertegenwoordigd, ligt namelijk niet vanzelfsprekend op één lijn met de meer nationaal-georiënteerde koers van Mona Keijzer. Keijzer heeft zich juist kritisch opgesteld tegenover verdere Europese integratie en pleitte in juni 2026 bijvoorbeeld voor het behouden van het Nederlandse vetorecht binnen de EU.

Daarmee ontstaat binnen het bredere netwerk een opmerkelijke spanning: enerzijds een gevestigde wereld van internationale betrekkingen, Europese samenwerking, NAVO en geopolitiek, anderzijds een politieke beweging die zich juist nadrukkelijk presenteert als verdediger van de Nederlandse nationale zeggenschap.

Ook Rosanne Hertzberger, microbioloog en voormalig NSC-Kamerlid, was verbonden aan De Nieuwe Denktank. Tijdens de coronacrisis nam Hertzberger bovendien een uitgesproken positie in vóór strengere maatregelen; in januari 2021 schreef zij expliciet over haar oproep tot een strengere lockdown.

Diederik Boomsma, eerder kamerlid van het CDA, vervolgens NSC en nu Ja21 kamerlid zit ook bij deze denktank. Nieuwsrechts prominent Daniel de Liever verzorgt de communicatielijnen binnen deze groep. Daarmee is een kort lijntje met Nieuwrechts en de bestuurder van de nieuwe partij Project 2029 snel gemaakt. Onlangs sloot (oud?)-BBB stemmer Jan Roos zich aan als columnist van Nieuwrechts.

Juist daarom is de aanwezigheid van Quinten Pluymaekers bij Project 2029 interessant. Hij vormt een directe verbinding tussen deze denktankwereld en de nieuwe politieke beweging van Keijzer.

Maar er is nog meer wat opvallend is aan de club waar het bestuurslid van Mona Keijzer zich in bevind. Eerder was Robert Kamphuis voorzitter van de denktank; hij werkte eerder voor CDA-Europarlementariër Wim van de Camp. Zoals eerder vermeld schreef Quinten Pluymaekers, later directeur van DND, mee met Omtzigt bij het schrijven van “Een nieuw sociaal contract.”

Omtzigt verscheen vervolgens bij presentaties van DND en nam onder meer het stikstofrapport persoonlijk in ontvangst. De denktank benadrukte formeel onafhankelijk te zijn, maar er werd destijds gesproken over een “kort lijntje naar Omtzigt”. Dat is dus een veel concretere verbinding dan alleen ideologische overeenkomst.

Ook Bart-Jan Heine zit bij de Denktank. Hij was actief bij de jongerenafdeling van het CDA en werd vervolgens betrokken bij De Nieuwe Denktank en de Stichting Sociale Christendemocratie, een kring van kritische CDA’ers rond Pieter Omtzigt. In 2022/2023 was Heine medeoprichter en lijsttrekker van Alliantie in Drenthe. Alliantie werd gevormd door mensen uit deze Omtzigt-gezinde kring, al benadrukte Omtzigt zelf dat hij formeel niet bij de partij betrokken was.

Marinus den Hartogh bewandelde een vergelijkbare route. Hij was jarenlang actief binnen het CDA, werd fellow en medeoprichter van De Nieuwe Denktank en was in 2023 lijsttrekker van Alliantie Overijssel. Daarmee vormde hij samen met Heine en Henriëtte van Hedel een directe politieke uitloper van de kring rond De Nieuwe Denktank.

De verbinding van Den Hartogh met NSC is vervolgens concreet. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2023 stond hij op de NSC-kandidatenlijst, maar werd geen Kamerlid. Later werkte hij als fellow van De Nieuwe Denktank in opdracht van het Wetenschappelijk Bureau van NSC aan onderzoek naar een nieuw natuur- en stikstofbeleid. In oktober 2025 verscheen zijn rapport Naar beter natuurbeheer en in februari 2026 schreef hij opnieuw samen met NSC-directeur Jos van Ginneken en Quinten Pluymaekers over het stikstofbeleid.

Ten slotte heeft de denktankDND heeft bovendien een duidelijke mediaverbinding met De Nieuwe Wereld van Ad Verbrugge. Vermoedelijk zal deze verbinding breken gezien het nieuwe platform van Wierd Duk eerder Mona gezind is, dan De Nieuwe Wereld.

The Heritage Foundation: een Nederlandse kopie van Project 2025?

De naam Project 2029 roept onmiddellijk associaties op met het Amerikaanse Project 2025 van de conservatieve denktank The Heritage Foundation.

Project 2025 was geen gewone denktankpublicatie of verkiezingsprogramma, maar een compleet draaiboek voor een toekomstige conservatieve regering. Het bestond uit een honderden pagina's tellend beleidsplan, een netwerk van tientallen tot uiteindelijk meer dan honderd conservatieve organisaties, een database met potentiële beleidsmakers, trainingen voor toekomstig overheidspersoneel en een concreet plan om vanaf de eerste dag van een nieuwe regering beleid door te voeren.
Het doel was expliciet om de conservatieve beweging klaar te stomen om de Amerikaanse bestuursstaat daadwerkelijk over te nemen en te hervormen.

Dat maakt de naam Project 2029 van Mona Keijzer op zijn minst opmerkelijk. Ook hier zien we een nieuwe conservatieve beweging die zich niet uitsluitend als politieke partij presenteert, maar waarachter een netwerk van denktanks, beleidsmedewerkers, juristen, mediafiguren en politiek adviseurs zichtbaar wordt. Zo duikt Daniel de Liever, die ook als redacteur bij het rechtse mediaplatform NieuwRechts actief is, in dit netwerk op. De vraag die gesteld moet worden is daarom: krijgt Nederland hier een eigen Project 2025, maar dan met Mona Keijzer als politiek gezicht?

Dat hoeft overigens niet te betekenen dat Project 2029 inhoudelijk een kopie van Heritage wordt. Project 2025 is uitgesproken Amerikaans en draait onder meer om het terugdringen van de federale bestuursstaat, strengere grenspolitiek, traditionele gezinswaarden en het versterken van Amerikaanse soevereiniteit. Maar juist de opzet en naamgeving zijn opvallend. En vanuit de Nederlandse soevereniteit geredeneerd is de fundamentele vraag vervolgens of dit werkelijk een alternatief voor het establishment wordt, of vooral een nieuwe conservatieve bestuurslaag die zich presenteert als anti-establishment, maar op fundamentele geopolitieke dossiers — zoals de NAVO, Amerika en Israël — binnen de bestaande kaders blijft opereren.

Heritage werd in 1973 opgericht en groeide uit tot een van de belangrijkste intellectuele organisaties achter de Amerikaanse conservatieve beweging. De denktank ontwikkelt beleid op het gebied van economie, overheid, immigratie, defensie, cultuur en buitenlandse politiek en probeert die ideeën vervolgens daadwerkelijk in Washington geïmplementeerd te krijgen.

Project 2025 ging daarin een stap verder. Het was geen gewoon verkiezingsprogramma, maar een complete bestuurlijke blauwdruk voor een toekomstige conservatieve regering. Heritage bracht meer dan 350 conservatieve auteurs en honderden andere deskundigen bijeen voor het ruim 900 pagina’s tellende Mandate for Leadership. Daarnaast werd een personeelsdatabase opgezet, werden toekomstige politieke benoemingen getraind en werd een 180-dagenplan gemaakt om beleid vanaf de eerste dag van een nieuwe regering te kunnen uitvoeren. Het project werkte uiteindelijk samen met 75 conservatieve organisaties.

De achterliggende gedachte is interessant: een verkiezing winnen is niet genoeg; je moet vooraf de mensen, ideeën en instituties klaarzetten om vervolgens daadwerkelijk de macht uit te oefenen. Heritage richtte zich daarom niet alleen tegen links beleid, maar expliciet tegen wat het de “administrative state” noemt: de permanente bureaucratische bestuurslaag die volgens de organisatie te veel macht heeft gekregen ten opzichte van gekozen politici.

Juist daarom is de naam Project 2029 opvallend. Als Mona Keijzers nieuwe beweging inderdaad een vergelijkbare infrastructuur wil bouwen — met politici, beleidsmakers, juristen, denktanks en mediafiguren — dan gaat het mogelijk om meer dan het zoveelste verkiezingsvehikel. De vraag is dan welke ideeën en welke geopolitieke koers achter dat nieuwe machtsblok schuilgaan. Het lijkt op een concurrerende factor met de maatschappelijke beweging die Forum voor Democratie in gang heeft gezet, met Wierd Duk en zijn financiers als niet media imperium die het ondersteunen.

En daar wordt het interessant. Heritage is namelijk helemaal geen isolationistische of anti-Amerikaanse organisatie. Integendeel: op het gebied van buitenlandse politiek staat de denktank voor een sterke Amerikaanse militaire en geopolitieke positie. Dat geldt in het bijzonder voor Israël.

In maart 2025 publiceerde Heritage bijvoorbeeld een afzonderlijk strategisch rapport met de veelzeggende titel U.S.–Israel Strategy: From Special Relationship to Strategic Partnership, 2029–2047. Daarin wordt voorgesteld om de relatie tussen Washington en Israël de komende decennia juist verder uit te bouwen tot een volwaardig strategisch partnerschap, met intensievere militaire, economische, diplomatieke en technologische samenwerking. Israël wordt daarin omschreven als een van Amerika’s strategisch belangrijkste partners en als een belangrijke krachtvermenigvuldiger voor Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten.

Ook de Abraham Accords spelen daarin een belangrijke rol: Heritage ziet een verder geïntegreerd Israëlisch-Arabisch veiligheids- en economisch netwerk als onderdeel van een Amerikaanse strategie om de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten vorm te geven. Iran en zijn bondgenoten worden daarbij als belangrijke gemeenschappelijke tegenstanders gezien.

Als de ideeen van Mona Keijzer overeenkomen met deze beweging, kunnen we ons gaan opmaken voor een door Nederlands gesteunde interventie in Iran. Een interventie met miljoenen vluchtelingen tot gevolg en verdere uitgaven die enkel het Amerikaans/Israelische belang dienen in plaats van die van Nederland.

Concluderend

Daarmee ontstaat een fundamentele vraag voor Project 2029. Wordt dit werkelijk een project voor Nederlandse soevereiniteit, of een Nederlandse vertaling van het Amerikaanse conservatieve model? Een beweging kan zich krachtig afzetten tegen immigratie, woke-beleid en de gevestigde Nederlandse politiek, maar tegelijkertijd vasthouden aan de bestaande geopolitieke afhankelijkheid van Washington, de NAVO en een zeer nauwe Amerikaans-Israëlische alliantie.

Dat is precies waar de vergelijking met Project 2025 interessant wordt. Het Amerikaanse project presenteert zich als een revolutie tegen de gevestigde bestuursstaat, maar is tegelijkertijd diep geworteld in een bredere Amerikaanse machtsstrategie. Vanuit Nederlands perspectief is daarom niet alleen de vraag wie er straks in Den Haag aan de knoppen zit, maar vooral: welke belangen en geopolitieke uitgangspunten bepalen waar die knoppen naartoe worden gedraaid?

De betrokkenheid van mensen als Daniel de Liever van NieuwRechts en Quinten Pluymaekers van De Nieuwe Denktank maakt die ontwikkeling extra interessant. Het zou te ver gaan om Project 2029 nu al een Nederlandse kopie van Project 2025 te noemen.

Maar de overeenkomst in naam, de nadruk op een netwerk van beleidsmakers en denktanks en het vooruitwerken naar een toekomstige bestuursperiode zijn opvallend genoeg om de vraag serieus te stellen: krijgt Nederland zijn eigen conservatieve machtsproject — en wordt dat daadwerkelijk soevereinistisch, of vooral een nieuwe verpakking van de bestaande Amerikaans-NAVO-Israëlische geopolitieke lijn?

Steun dit artikel hier met een donatie óf niet en lees meer over het mediaplatfom van Wierd Duk.