De Nieuwe Wereld heeft zich de afgelopen jaren gepresenteerd als een vrijplaats voor gesprekken die in de traditionele media minder ruimte krijgen. Op hun website stellen ze dat er verschillende perspectieven ruimte krijgen.

Deze nieuwe media wint steeds meer terrein en invloed op het publieke debat en de versmelting tussen deze online initiatieven en traditionele media lijkt zich steeds meer voor te doen. Zo was te zien dat Jelle van Baardewijk, bestuurder van De Nieuwe Wereld, een unieke kans kreeg om bij WNL een kritisch geluid over NAVO te laten horen. Het is exact deze scheidslijn (de NAVO, VS en Israël) die de nieuwe media van de traditionele media onderscheidt.

Hij pleitte in de uitzending van WNL voor vrede en terugtrekking van de NAVO in Oekraïne. Dit tot grote ergernissen van de neoconservatieve stroming in Nederland, waar onder andere Wierd Duk toe behoort (later meer over Duk).

Het waren de ideologische bondgenoten van Wierd Duk die online flinke stennis schopten als het ging om het optreden van Jelle. Bert Brussen trok van leer, zichzelf blogger & journalist noemend, Carel Brendel “verdiepte” zich naar eigen zeggen in De Nieuwe Wereld door het volgende te stellen: “Ja. Ik heb me verdiept in DNW. Het is een platform dat in toenemende mate ruimte geeft aan Kremlin-propagandisten, bijvoorbeeld aan Ab Gietelink, Martijntje Smits en Marie-Thérèse ter Haar en aan een antisemitische complotdenker als Diedert de Wagt.”

Bert Brussen, die tevens samen met Duk online een interview opnam en samen met Roderick Veelo (columnist van De Telegraaf, later meer over hem), viel Carel meteen bij door te zeggen: “Dit klopt helaas.”

Jelle schoot defensief terug door te reageren dat er ook gasten van hun snit veel gezien worden bij het platform. Het mocht niet baten volgens Brussen: “Dat er ook andere gasten zitten maakt de slechte gasten nog niet beter”, aldus de podcastmaker.

Wat je duidelijk in deze conversatie ziet, is dat de zuil met een sterk zionistisch, pro-Amerikaans en NAVO-wereldbeeld zich beroept op hun morele superioriteit. Een andere mening over deze thema’s is niet alleen inhoudelijk fout, maar zo ook moreel fout. Een breuk binnen De Nieuwe Wereld is hiermee onvermijdelijk en lijkt veel op de breuk bij Ongehoord Nederland in 2024 met Arnold Karskens.

Bij Arnold Karskens, zo lezen we in de brandbrief in die periode, ging het om de zeer Israëlisch gekleurde weergave in de uitzendingen en de daarmee onvoorwaardelijke steun aan de PVV. Want het Israëlische belang, zo stellen nieuwe rechtse geluiden, kán ook haaks staan op het Nederlandse belang.

Dit heeft te maken met het feit dat de nieuwe rechtse stromingen vanuit een soeverein denkkader redeneren. Zij zien Nederland als een land op zichzelf met eigen belangen. Het kamp van de oud-rechtse garde ziet Nederland als onderdeel van het Westen (lees: Amerika) en heeft zich daarmee bij de globalisering als het ware “neergelegd”.

Deze breuklijn op “rechts” gaat in toenemende mate een rol spelen in het publieke debat. Het is als het ware een oorlog om de opiniehegemonie over wie of wat “rechts” definieert. De nieuwe definitie: burgers voor een soeverein Nederland die zélf hun eigen koers kiezen. En Wierd Duk speelt hier de sleutelrol in.

Duk is al jaren een graag geziene gast bij De Nieuwe Wereld, maar zo ook bij het establishment (Telegraaf, WNL, Nieuws van de Dag, Vandaag Inside). Hij sprak eerder een keer met de oprichter van De Nieuwe Wereld, Ad Verbrugge, over democratie, media en geopolitiek. En vooral op geopolitiek gebied is Ad Verbrugge flink opgeschoven ten opzichte van Wierd Duk als het gaat om standpunten over Israël, de NAVO en de VS.

Over deze breuk op rechts maken Wierd Duk en zijn ideologische bondgenoten zich grote zorgen. Duk pleitte daarom in december 2025 al voor een nieuwe (christelijke) conservatieve zuil. Het was het AD dat daarmee naar buiten kwam. Hij ontkrachtte dit, maar na een aantal tips van anonieme bronnen leek Duk dit enkel en alleen maar te ontkrachten vanwege zijn contractuele verplichtingen bij De Telegraaf.

Want, zo stellen meer dan zeven ingewijde bronnen, heeft Wierd Duk samen met Marlies Dekkers (die niet in het bestuur van De Nieuwe Wereld zit) een bondje gesloten. Deze alliantie heeft meerdere gesprekken gevoerd met Wybren van Haga van BVNL om een nieuw platform de lucht in te krijgen: Vrijplaatsmedia.nl.

Er zijn geheimhoudingsverklaringen getekend en het platform zou naar verwachting in december gelanceerd worden, omdat ook op dat moment Wierd Duk officieel met pensioen gaat.

Dit correspondeert overigens met het feit dat de domeinnaam al bestaat sinds 9 december 2025, terwijl het artikel over de nieuwe conservatieve zuil pas op 10 december in het AD verscheen.

En nu wordt het interessant: de domeinnaam is gemaakt door Durk Kooistra. Hij is een belangrijke pilaar bij De Nieuwe Wereld en houdt zich daar onder meer bezig met planningen, de studio, montage, sociale media en evenementen. Opvallend feit: ook is hij verbonden aan denktank en onderzoeksbureau Socires, dat een christelijk sausje heeft en een raad van toezicht heeft met twee oud-CDA’ers.

Het idee van Vrijplaatsmedia is volgens ingewijden gelijk aan het concept “The Daily Wire” in Amerika. Dat is een commercieel, rechts-conservatief mediaplatform dat nieuws, opinie, podcasts en video combineert. De vergelijking is ook geopolitiek interessant: The Daily Wire behoort tot de pro-Amerikaanse, pro-Israëlische vleugel van het Amerikaanse conservatisme. En dat is exact waar de nieuwe rechtse media, in zowel Amerika als in Nederland, in toenemende mate wil breken.

Het ontgaat mij niet om te vermelden dat Wierd Duk herhaaldelijk zich als voorstander van Mona Keijzer als premier heeft geuit en de laatste gemeenteraadsverkiezingen op de VVD stemde. Toen hem gevraagd werd naar waarom hij op de VVD stemde, stelde hij dat er geen enkele andere “rechtse” optie was. Forum voor Democratie deed mee in zijn gemeente, “maar daar ga ik niet p stemmen”. Vermoedelijk vanwege de Israel-kritische koers. Wierd Duk stelt hiermee duidelijk het standpunt over Israel boven zijn eigen autonome keuze als stemmer voor Nederland.

Andreas Speyerbach, volgens ingewijden, zou onder invloed staan van Wierd Duk en heeft geprobeerd vaste interviewer te worden bij De Nieuwe Wereld. Dat is niet doorgegaan om uiteenlopende reden tot grote woede van Mona Keijzer die volgens bronnen verhaal is gaan halen bij Ad Verbrugge die niet toegaf.

Andrea greep namelijk als potentieel beleidsmedewerker van Mona Keijzer bij de BBB nét mis, omdat Mona daarvoor net opstapte bij de BBB. Mona wilde haar stallen bij De Nieuwe Wereld, wat niet geheel ongebruikelijk is in de politiek. Medewerkers van zowel de politiek en journalistiek wisselen continu de macht zoals ook in de Nederlandse documentaire “Media in macht van de politiek in 2025” werd onthuld.

Andrea is tevens als “net niet Mona Keijzer’s assistent” de voorzitter van de stichting democratische vernieuwing waarmee zij een een rechtszaak spant ter verdediging van de Nederlandse cultuur samen met Gouke Moes die mede-bestuurder is. Gouke Moes heeft openlijk de brief ondertekend bij de BBB die de kant van Mona Keijzer koos.

Andrea werd bekend in het publieke debat sinds zij bij Bert Brussen aanschoof en haar substack artikel over de rechtsstaat en democratie veel tractie kreeg. Ze is onderdeel van hetzelfde ecosysteem als waar Wierd Duk zich in bevind.

Des te meer is het aannemelijk dat Wierd Duk een groot netwerk om zich heen aan het verzamelen is die met hun mediaplatform voornamelijk de steun in de rug zullen zijn van Mona Keijzer. Waar bijvoorbeeld Ongehoord Nederland door diezelfde mensen een “Forum kanaal” wordt genoemd, bouwen zij zelf doodleuk aan het “Paling kanaal”.

Volgens de zeven ingewijden zijn de volgende namen betrokken of worden erbij betrokken.

Vala van den Boomen (BVNL)
Roderick Veelo (columnist van De Telegraaf)
Wierd Duk (Telegraaf, vaak te gast bij De Nieuwe Wereld)
Marlies Dekkers (vaste interviewer De Nieuwe Wereld)
Ronald Plasterk (onbekend welke rol)
Andrea Speyerbach (onbekend welke rol)
Wybren van Haga (BVNL, twijfel over financiering, wel betrokken)
Durk Kooistra (De Nieuwe Wereld, interne organisator)
Gert-Jan van ’t Hag (financier)
Chris van Lawick van Pabst (financier)
Rikstus Oosterhuis (financier)

De Financiers

De financiers van het nieuwe platform maken het nog interessanter. De twee namen die opduiken zijn Gert-Jan van ’t Hag & Chris van Lawick van Pabst. De laatstgenoemde was onder andere mede-organisator van Redt het Platteland van Marianne Zwagerman, was naar eigen zeggen op zijn LinkedIn-profiel eigenaar van het merk Marlies Dekkers en was ook verbonden aan De Nieuwe Wereld, maar vertrok met een conflict waarover ik de details laat voor wat het is.

Beiden hebben een lange carrière in de wereld van grote financiële transacties, investeringen, vastgoed en institutionele bedrijven. Als een nieuw mediaplatform zich presenteert als onafhankelijk en alternatief - hoe is het dan mogelijk om geheel onafhankelijk met deze grote spelers als financier te opereren?

Laten we beginnen met Gert-Jan van ’t Hag, over wie bijna overigens geen enkele foto en informatie op het internet is te vinden.

Gert-Jan van ’t Hag: van adviesbureau naar miljarden aan investeringen

Van ’t Hag studeerde Econometrie en Economie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Econometrie is kort gezegd economie waarbij veel gebruik wordt gemaakt van wiskunde, statistiek en modellen.

Daarna werkte hij bij A.T. Kearney. Dat is een internationaal adviesbureau dat grote bedrijven adviseert over bijvoorbeeld strategie, organisatie, kostenbesparing en grote bedrijfsovernames.

Vervolgens ging hij naar Kempen & Co, een Nederlandse zakenbank. Van 2000 tot 2007 was hij daar directeur Corporate Finance. Daar hielp hij met het nemen van grote financiële beslissingen. Denk aan het kopen of verkopen van bedrijven, fusies, overnames en het aantrekken van grote hoeveelheden geld.

Daarna stapte Van ’t Hag over naar Egeria.

Egeria is geen klein investeringsbedrijf. Egeria is een grote Nederlandse private-equityfirma. Dat betekent dat zij als investeringsmaatschappij grote bedragen in bedrijven stopt, bijvoorbeeld om ze te laten groeien of over te nemen, en vervolgens probeert daar rendement — dus winst — op te maken.

Egeria beheert ongeveer €3,5 miljard. De bedrijven waarin Egeria investeert zijn gezamenlijk goed voor ongeveer 12.500 werknemers en €2,5 miljard omzet per jaar.

Egeria heeft daarnaast verschillende grote investeringsfondsen. Dat is dus een financiële speler van aanzienlijke omvang.

En dan is er nog de media.

Van ’t Hag was namens Egeria betrokken bij de overname van NRC Media rond 2009/2010. Egeria werd toen samen met een ander platform, “Het Gesprek”, eigenaar van NRC Media.

Dat maakt zijn huidige betrokkenheid bij het platform van Wierd Duk best interessant…

Want hoe is het mogelijk dat een financier eerder geïnteresseerd in een krant als het NRC om vervolgens ook in een nieuw mediaplatform met een compleet andere kleur te investeren?

Chris van Lawick van Pabst: vastgoed, banken en Schiphol

De tweede naam is Chris W.M. van Lawick van Pabst.

Zijn carrière ligt vooral in de wereld van vastgoed en financiering.

Van Lawick van Pabst werkte bij Schiphol Real Estate, de vastgoedtak van Schiphol. Schiphol Real Estate houdt zich bezig met het ontwikkelen, beheren en verhuren van vastgoed op en rond Schiphol. Het gaat dus niet alleen om de luchthaven zelf, maar ook om de enorme hoeveelheid kantoren, bedrijfsgebouwen en andere commerciële ruimtes die bij zo’n luchthaven horen.

In 2004 werd Van Lawick van Pabst in De Accountant genoemd als business controller van Schiphol Real Estate. Een controller helpt het management om financiële beslissingen te nemen. En de schaal van Schiphol Real Estate was aanzienlijk. In die periode ging het om ongeveer €900 miljoen aan belegd vermogen.

De familienaam Van Lawick van Pabst

Daar komt nog een andere laag bij, die iets esoterischer is, maar ik nog onvermeld mag laten. Echter, je kan op basis van deze zaken tegelijkertijd ook geen conclusies trekken.

De naam Van Lawick van Pabst behoort tot een oude Nederlandse adellijke familie.
De ogenschijnlijke broer, Eric van Lawick van Pabst, heeft een hoge functie bij het Ministerie van Defensie gehad.

Daarnaast bestaat er een historische verbinding tussen deze familienaam en de vrijmetselarij. In een ledenlijst uit 1833 van vrijmetselaarsloge De Eensgezindheid in Willemstad staat een J.D.A.A. van Lawick van Pabst vermeld als Tweede Opziener.

Een Tweede Opziener was een officiële functie binnen een vrijmetselaarsloge. De persoon was dus niet slechts een toevallig aanwezig lid, maar bekleedde een functie binnen de organisatie.

We kunnen dus enkel met zekerheid zeggen dat de familienaam in ieder geval verbonden is aan de loge, alleen bewijst dat uiteraard niet dat deze financier daar onderdeel van is. Echter, de loopbaan van Chris en zijn ogenschijnlijke broer passen in een patroon van lieden die nauw verbonden zijn met netwerken die hen in staat stellen zulke functies te bemachtigen.

Nogmaals, we moeten eerst genealogisch aantonen dat deze historische vrijmetselaar daadwerkelijk een directe voorouder van Chris is voordat we dat kunnen beweren. Echter, is de naam zo bijzonder en schaars dat we het hier vermelden.

Al met al gaat het dus om twee mensen die hun loopbaan hebben opgebouwd in werelden waar grote hoeveelheden geld, investeringen en institutionele besluitvorming samenkomen.

Rikstus Oosterhuis

Ook Rikstus Oosterhuis wordt genoemd als financier van Vrijplaatsmedia. Zijn achtergrond is opvallend:

Oosterhuis was in 1989 lijsttrekker van het Initiatief voor Europese Democratie (IDE), een politieke partij die zich inzette voor een sterker en democratischer Europa en meer macht voor het Europees Parlement.

Daarna bouwde hij een carrière op in de media- en evenementenwereld. Hij was onder meer betrokken bij tijdschriften en onderwijs- en carrièrebeurzen en werd directeur van Aromedia.

Aromedia groeide uit tot een grote speler op de markt voor jongeren-, onderwijs- en carrièremedia. Zo werd het tijdschrift Carp, gericht op hoogopgeleide jonge professionals, uiteindelijk verkocht aan een onderdeel van Telegraaf Media Groep.

Oosterhuis is daarmee niet alleen iemand met kapitaal, maar iemand met ervaring in het opbouwen van media, het bereiken van specifieke doelgroepen en het ontwikkelen van commerciële mediaconcepten.

Zijn politieke verleden ligt bij een uitgesproken pro-Europese beweging, terwijl het nieuwe project van Duk zich juist ontwikkelt vanuit een bredere conservatieve en anti-establishmenthoek. Juist daarom is zijn betrokkenheid bij een nieuw-conservatief mediaplatform interessant.

Dat betekent niet dat Oosterhuis vandaag dezelfde politieke opvattingen heeft als in 1989, of dat hij vanuit politieke motieven investeert. Daarvoor is geen bewijs. Het maakt zijn achtergrond echter wel relevant voor de vraag welke mensen en netwerken financieel achter de nieuwe mediabeweging van Wierd Duk komen te staan.

Terug naar De Nieuwe Wereld

En dan komt De Nieuwe Wereld in beeld.

Wierd Duk is geen onbekende binnen De Nieuwe Wereld. Het platform van Ad Verbrugge heeft hem regelmatig een podium gegeven en presenteert zichzelf als een plek waar verschillende perspectieven met elkaar in gesprek kunnen gaan.

Alleen het perspectief waar Ad Verbrugge zichzelf mee identificeert, namelijk een NAVO-, Israëlische, Amerikaanse kritische koers, dat is exact de botsing waar de stroming van Duk zo min mogelijk ruimte aan wil bieden.

Hoe graag Ad ook zou willen, hoe graag Jelle zichzelf als “open & tolerant” platform wil profileren - de verdedigers van de “westerse liberale democratie” zullen er altijd alles aan doen om hun geluid dominanter te laten klinken dan het tegengestelde geluid, omdat er een morele superioriteit aan ten grondslag ligt.

Het probleem deed zich voor bij Ongehoord Nederland en zal zich herhalen bij De Nieuwe Wereld. Ingewijden stellen dat niemand bij De Nieuwe Wereld weet dat Durk Kooistra betrokken is bij dit nieuwe platform, dat een directe concurrentie met De Nieuwe Wereld aan zal gaan.

Het lijkt er daarmee sterk op dat Durk Kooistra van binnenuit in het geheim werkt aan een direct concurrerend platform, omdat Ad Verbrugge en Jelle van Baardewijk buiten de keurige lijntjes van het publieke debat hebben gekleurd.

Juist daarom is het nieuwe project van Wierd Duk zo ontzettend interessant. Want Duk lijkt een eigen (neo)conservatieve mediabeweging te willen opbouwen. En exact daar schuurt het.

De belangrijkste politieke scheidslijn van de komende jaren loopt namelijk niet meer simpelweg tussen links en rechts. Een steeds belangrijkere vraag is: Moet Nederland vasthouden aan de bestaande westerse wereldorde rond de VS en de NAVO? Of: Moet Europa zelfstandiger worden en richting een multipolaire wereld bewegen, waarin ook China, Rusland en andere machtsblokken een grotere rol krijgen?

Bij die discussies komen automatisch onderwerpen als Oekraïne, Rusland, de NAVO, de Verenigde Staten en Israël gegarandeerd op tafel.

En daarmee is de uiteindelijke hamvraag niet óf De Nieuwe Wereld zich gaat splitsen, maar wanneer en wie er financieel achter de splitsing van het nieuwe mediaplatform van Wierd Duk staat.

Want uit welke financiële en maatschappelijke netwerken komen deze financiers en hoeveel invloed hebben zij daadwerkelijk? Want aan de ene kant zal dit nieuwe platform zich gaan presenteren als onafhankelijk en kritisch tegenover de gevestigde orde.

Maar aan de andere kant staan financiers met carrières in private equity, zakenbankieren, vastgoed, banken en grote institutionele organisaties aan de achterkant aan de grond van dit project.

Is dit werkelijk een nieuwe vrijplaats buiten de gevestigde machtsstructuren — óf ontstaat er een nieuwe mediazuil, gefinancierd door mensen die zelf diep geworteld zijn in de financiële en institutionele wereld?

Waardeer je dit artikel? Doe hier een gift — óf niet…

Heeft u meer tips over het financiele netwerk? Mail naar info@krispijnpunt.nl