Mona Keijzer die dit jaar afgesplitst is van de BBB en nu haar nieuwe beweging Project 2029 is begonnen, moet de nieuwe leider worden van rechts Nederland.
Ze is, zoals haar publieke imago nu voorhoudt, goed voor de boeren, tegen woke, tegen een groter wordende overheid en uiteraard kritisch op immigratie en vóóral de islam. Maar wie is Mona écht?

Mona Keijzer begon in de lokale politiek. Ze was jaren lang wethouder in Waterland en Purmerend. In 2012 werd ze Tweede Kamerlid voor het CDA en in 2017 trad ze toe tot het kabinet-Rutte III als staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat. Ze moest zich bezig houden met het MKB, ondernemerschap, en telecom, zoals de uitrol van 5G.

Maar in 2021 veroverde zij de harten van de Nederlandse burger. Ze werd namelijk ontslagen als staatssecretaris van het toenmalige kabinet. De reden? Kritiek op het coronatoegangsbewijs dat 25 september 2021 de samenleving in tweeën zou splitsen tussen gevaccineerden en ongevaccineerden. Mevrouw Keijzer kwam naar eigen zeggen in gewetensnood. (Fragment nieuwsuur) (Fragment)

Maar waar waren de gewetensbezwaren van Mona Keijzer toen haar ministerie intern al een rapport in maart 2020 had klaarliggen, dat aantoonde dat de lockdowns 520.000 meer levensjaren zou kosten, dan dat ze zouden helpen voorkomen verloren te gaan. (Fragment BLCKBX)

Echter, in 2023 keerde ze terug. Dit keer na mens de BBB. Ze trad na de formering toe tot het kabinet-Schoof als minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening. Nadat dit kabinet was gevallen, stuurde zij - nog als demissionair minister - in oktober 2025 de voorlopige versie van de Nota Ruimte naar de Tweede Kamer. De Nota Ruimte moet de nieuwe nationale omgevingsvisie van het Rijk worden.

Het is geen wet, maar een bindende langetermijnvisie op de inrichting van Nederland voor minimaal tot en met 2050. En hier wringt de schoen, want deze visie heeft verstrekkende gevolgen voor boeren, vissers, economie en hoe ons land er uit gaat zien de komende jaren.

De omgevingsvisie Nota Ruimte heeft namelijk als doel: het samenbrengen van alle grote transities in één plan. Van woningnood tot aan de energietransitie. Van de eiwittransitie voor het verminderen van het eten van vlees, tot aan de natuur, water en bodemtransitie. Alle thema’s die het platteland raken komen voor in de door haar naar de kamer gestuurde omgevingsvisie.

Nota Ruimte
Deze omgevingsvisie zat eerst in de portefeuille van toenmalig minister van binnenlandse zaken Hugo de Jonge. In grote woorden zei hij in 2023 het volgende over de Nota Ruimte: “naar analogie van de wederopbouw kunnen we spreken van de wederombouw van Nederland”. Daarmee trok hij een parallel met de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Volgens hem staat Nederland met deze visie aan de vooravond van ingrijpende ruimtelijke veranderingen.

Ook onderzoeksjournalist van onder andere De Andere Krant, Elze van Hamelen, die het boek “De Grote Verbouwing Van Nederland” schreef, vond dit merkwaardig: “nou die wederopbouw periode … wow wat is hier aan de hand”.

Maar “gelukkig” is het nu niet Hugo de Jonge, maar Mona Keijzer die het stokje overgenomen heeft. Mevrouw Keijzer, als lid op dat moment van de BBB, zou naar verwachting een stuk kritischer zijn op het gebied van de transities die in de visie Nota Ruimte voorkomen - Zou u denken.

Maar schijn bedriegt. Wie de ruim 350 pagina’s van de Nota Ruimte leest, ziet namelijk iets heel anders. De plannen die onder Hugo de Jonge werden ingezet, staan er nog altijd.

Waar mevrouw Keijzer in 2021 uit het kabinet vertrok met gewetensbezwaren, stuurden zij met hetzelfde geweten in 2025 de omgevingsvisie Nota Ruimte naar de Tweede Kamer. Deze visie die nog altijd rust op dezelfde fundamentele uitgangspunten. Maar ze was toch kritisch op internationale verdragen, klimaatagenda’s en immigratie?

Des te bizarder het is dat deze visie nog steeds rust op de aannames en agenda’s uit de internationale verdragen. Zo worden al deze onderwerpen klakkeloos overgenomen en doorgevoerd in de Nota Ruimte. Die zij - met haar handtekening eronder - naar buiten heeft gebracht.

Waarom? Dat vraagt om uitleg. Daarom moeten we het eerst over de Nota Ruimte hebben. Want hoe vaag die titel ook klinkt, de gevolgen zullen gigantisch zijn.

Aannames

Ten eerste gaat dit rapport uit van een verdere populatiegroei, iets wat niet perse logisch is aangezien de autochtone bevolking dit al een geruime tijd niet meer doet. Ofwel dit rapport accepteert dat de bevolking weer verder gaat groeien tot 20 miljoen inwoners, en deze groei zal volledig komen door verdere immigratie. Recent was Mona Keijzer hier nog tegen. Het rapport neemt bovendien als uitgangspunt dat de bescherming van Nederland vraagt om extra ruimte voor Defensie.

Maar er zijn nog meer aannames. Zo borduurt de nieuwe Nota Ruimte volledig verder op internationale verdragen, Europese afspraken zoals de vogel- en habitatrichtlijn, het klimaatakkoord, de biodiversiteitsstrategie en de natuur herstelverordening zoals recenter in 2024 is aangenomen. Hierdoor moeten we meer ruimte gaan reserveren voor natuur. In deze gebieden mag er dus geen economische activiteiten plaatsvinden — wat betekent dat daar niet mag worden gebouwd of geboerd. Zo zullen ook buiten deze natuurzones ook bufferzones gelden — ook daar mogen boeren niet zomaar bezig zijn.

Daarnaast wordt de energietransitie die bij de klimaatwetgeving hoort ook verder doorgevoerd. Dit betekent dat er ondanks de publieke weerstand, enorm veel nieuwe windmolens moeten komen. Windmolens…weet u nog?.

En aangezien wind qua opbrengst per oppervlakte tot de slechtste vorm van energieproductie hoort, betekent dit ook dat er een gigantische oppervlakte geofferd moet worden voor deze windmolens. (Fragment Klimaatfeiten)

Dat dit moet gaan gebeuren verzwijgen ze niet in het rapport. Zo zeggen ze dit over de internationale verplichtingen: “... zorgen deze verplichtingen in de juridische uitwerking steeds vaker voor knellende situaties, gezien de schaarse ruimte in ons dichtbevolkte land.”

Ook hier is het bizar dat Mona Keijzer hier haar handtekening onder heeft gezet —toen nog als BBB-politica — want waar denk je dat ze deze ruimte voor natuur en energieproductie vandaan gaat halen? Van staatsbosbeheer, van de koning óf van de boeren?

Dat Mona dit ook weet wordt hier ook duidelijk: (Fragment Mona commisiedebat)

Gelukkig draait het rapport Nota Ruimte er zelf niet omheen. Zo staat er: “Omdat landbouw in Nederland de grootste ruimtegebruiker is, zal uitbreiding van andere functies meestal op landbouwgrond plaatsvinden”. Kortom: boeren zullen hun land kwijtraken. Hoe en waar ze dit gaan doen schuiven ze het liefst nog even vooruit voordat er grotere publieke ophef ontstaat.

Wel zeggen ze toe een afwegingskader toe te gaan passen voor het onteigenen van landbouwgronden, maar dit willen ze niet juridisch borgen om te “voorkomen dat andere grote ruimtelijke opgaven, zoals woningbouw, de ontwikkeling van bedrijventerreinen de energietransitie en ruimte voor defensie, door deze afweging vertraging oplopen”. Kortom: ze zeggen mee te willen denken met de boeren, maar geven tegelijkertijd geen harde juridische bescherming. Want er mag vooral geen vertraging komen voor al die andere plannen.

Het doet denken aan de zogenoemde PAS-melders: duizenden boeren die tussen 2015 en 2019 van de overheid te horen kregen dat ze gewoon ‘een melding mochten doen van hun stikstofuitstoot’. “Er was geen volledige vergunning nodig”, beloofde de overheid. Tot de rechter in 2019 oordeelde dat die regeling niet deugde.

Ineens zaten deze boeren – die te goeder trouw hadden gehandeld – zonder geldige vergunning. Jarenlange onzekerheid, problemen met banken en de dreiging van handhaving. En de belofte van de overheid bleek juridisch weinig waard.

Dat is precies het risico dat nu opnieuw wordt genomen: mooie woorden over een “afwegingskader”, maar geen harde rechtszekerheid. Want die juridische borging zou wel eens vertraging kunnen opleveren aan de transities waar de landbouwgronden van de boeren voor nodig zijn.

Maar daarbij kan het nog persoonlijker, maar ook schrijnender, want dit geldt niet alleen voor de boeren. In een interview met Flavio Pasquino van LighthouseTV probeert Mona Keijzer de kijker te overtuigen dat ze een groot hart heeft voor de vissers.

Maar dit gaat nagenoeg onmogelijk worden. Immers, in 30% van de zee zal per definitie niet gevist mogen worden door de Biodiversiteitsstrategie vanuit de EU wat overgenomen wordt door de nota ruimte.

Maar het blijft niet bij deze 30% voor natuur, want er is nog een andere Europese verplichting. De EU natuurherstel verordening uit 2024.

Onderzoeksjournalist Elze van Hamelen is hier ook in gedoken (fragment lezing Elze).

Kortom; als de Nota ruimte er door komt zal minimaal 30% tot wel maximaal 60 procent van de zee is niet meer open zijn om te vissen, puur voor ‘natuurbehoud of herstel’. Daarnaast gaat de “wind op zee” ook door volgens deze plannen. Dat betekent nog meer windmolenparken, met no faring zones, kilometers aan kabels over de bodem van de oceaan met ook biologische gevolgen voor natuur en fauna. Deze parken zorgen voor verdere beperkingen van de vaar en visruimte en betekent daarmee het einde van de vissers.

Hoe ziet zij het voor zich dat als deze plannen erdoor komen — en bindend zijn tot en met 2050 — dat Volendam over tien jaar weer een vloot zou hebben?

Invloed van EU
Als er dus iemand moet weten dat de EU regelgeving en internationale verdragen problematisch zijn voor de boeren en vissers dan is het wel Mona Keijzer.

Toch komt ze hier niet voor uit, sterker ze zet zich graag af tegenover het Nexit standpunt van Forum voor Democratie. Zo introduceert Pepijn van Houwelingen van Forum voor Democratie het probleem van de EU rondom bijv. migratie (Fragment Pepijn DNW)

“Maar maar maar maar..” reageert Mona. Iets later wordt haar eigen mening gevraagd waar ze stelt uit de EU gaan niets oplost (Fragment Mona DNW).

Dit werd echter nog duidelijker in de podcast met Flavio, want als hij Mona blijft confronteren met die machtcentralisatie in de EU, blijft ze hem eerst ontwijken. (Fragment 1 Lighthouse). En later zegt ze dit: (fragment 2 LH). Tja duidelijker kan niet.

Of ze is heel naïef: Want wanneer heeft de EU gestemd voor minder macht? En hoe snel kunnen ze binnen de EU al die regelgeving weer omdraaien? Zo zagen wij recent nog dat de controversiele “chat control” wetgeving in de EU weggestemd werd, maar via een “vuil trucje” er toch doorheen werd gefietst. Hiermee en met talloze andere voorbeelden in het verleden hebben we gezien tot waar de EU en haar lobby groeperingen binnen de Europese commissie in staat is.

Dus: of ze is héél naïef, of ze is electoraal bezig door hevig de hete aardappel te vermijden en ze tegelijk doelbewust weigert in de zoute haring te happen.

Steun dit artikel hier met een donatie óf niet en lees meer over de ware aard van Sophie Straat.

Bekijk de documentaire op basis van dit artikel hieronder!